moj-wlasny-blog blog

Tag: praca

chyba ciężko jakoś ….

przez , 07.gru.2010, w Bez kategorii

Minęło juz kilka dobrych dni odkąd ostatni raz dokonywałem
wpisu tu na blogu. Od tego czasu wydarzyło się wiele jak i niewiele- wszystko
zależy od punktu widzenie.
W pracy atmosfera jakby nabrała większego rozmachu w ostatnim czasie się zaostrzyła-
to smutne ale jakże mocno prawdziwe. Znów były podwyżki i awanse, dla faworytów/ulubieńców
a nie dla ludzi produktywnych, wydajnych i wychodzących naprzeciw oczekiwaniom
stawianym przez naczelnictwo. To był kolejny cios w tym roku tego typu :( Jak już
kiedyś pisałem mentalność staro-biurokratyczna i relacje zupełnie prywatne mają
tu ogromne znaczenie.
w powietrzu da się wyczuć gęstą jak sos nienawiść, złość, zawiść i niechęć do
drugiego człowieka. Te wszystkie wymienione „cechy” i wiele więcej jest domeną tutejszego
grona pracujących ludzi. Ja już poddałem się i nie walczę o swoje racje, nie ma
sensu. Żadnego…

Świat zbudowany z bardzo zawiłej i gęstej materii. Dziś już wiem
że nie łatwo w nim się poruszać, choć, w części, swobodnie. Ciosy z kroku na
krok trafiają w człowieka niczym gromy z jasnego bezchmurnego nieba, gdzie żadne
z żyjących istot nie spodziewa się czyhającego na nich zagrożenia….

W domu?… No cóż nie lepiej nie gorzej- czyli tak sobie. Ciągle
czuję się zmęczony, stłamszony, oblężony i na domiar wszystkiego mam natłok
myśli i ogólne zahukanie… jak dla mnie za dużo :(
Człowiekowi trudno się skoncentrować, gdy jest ciągle rozkojarzony i zamyślony.
Jedna jedyna myśl która, plącze mi się od rana do wieczora przez kolejno mijające
dni, absorbuje mnie doszczętnie, uniemożliwiając stateczne funkcjonowanie.
Wiem, może i jestem słaby a do tego zbyt szybko ulegam napływającym zewnątrz bodźcom,
ale człowiek nie zawsze jest w stanie zareagować tak jak nakazuje zdrowy rozsadek.

Wychodzi na to że noc
nie boli tak jak życie…
Mówi się że co nas nie zabije to nas wzmocni, oby to wzmocnienie przyszło jak
najszybciej… tak oby.

1 komentarz :, , , , , , , więcej...

środa

przez , 13.paź.2010, w Bez kategorii

Spoglądając w pracy za okno poddałem się krótkim rozważaniom
na różne tematy- zagadnienia życia codziennego.

Tak sobie myślę i nie jestem czasem w stanie pojąć dlaczego
osoby, które mają możliwość korzystania z różnych dobrodziejstw życia
społecznego/ kulturalnego i to zupełnie za darmo, nie chcą z nich korzystać.
Czy takie osoby nie czują potrzeby wyjścia, odreagowania, zaobserwowania świata
w sposób inny niż codzienność i szara monotonia?..
To jest coś co naprawdę trudno mi zrozumieć i pojąć to zjawisko.
Jedni mają i gardzą inni nie mają i pragną. Czy to nie paradoks życia?

 

 

 

To nie jedyna sprawa nad którą myślę w dniu dzisiejszym.
Następną myślą przewijającą mi się przez szare komórki, to chorobliwa przesadna
troskliwość… Jak większość z nas wie, taka cecha nie jest zbytnio korzystna w
żadnym związku czy innej komórce społecznej. Bo czy można mówić o swobodzie,
gdzie na każdym kroku jest się, nie tylko kontrolowanym ale o zniechęcanym do
korzystania z rożnych atrakcji jakie serwuje nam los. Po prostu na
spontaniczność w takim życiu już nie ma miejsca.

Uważam że prowadzi to do skrępowanego, nijakiego i jałowego życia,
zmierzającego do własnej degradacji, 
jakiejkolwiek namiastki uczuć- wyprany, wypłukany z wartości,
wrażliwości nabywanej przez lata. Równie niedostępny dla siebie jaki dla
innych, obcy, przerażający i zimny, jak najdalsze czeluście czarnej i wrogiej
galaktyki…

 

 

 

1 komentarz :, , , , , , , więcej...

w zamysleniu

przez , 27.sie.2010, w Bez kategorii

Czy zastanawialiście jaki dzień tygodnia jest dla was
najlepszy?
Jeśli chodzi o mnie, to jest to oczywiście piątek :) Dzień ten zwiastuje
nadchodzący weekend, który tak naprawdę jest już tuż tuż :)


Miniony tydzień, był dla mnie totalną mieszanką wszelkich uczuć. Trochę radości
trochę smutków i oczywiście zbędnych nerwów, wywołanych przez niegramotnych i
nie potrafiących myśleć racjonalnie ludzi. Nie dalej jak wczoraj zadawałem
sobie pytanie, co takie osoby robią w miejscach pożytku publicznego. Nigdy tego
nie zrozumiem, jakimi prawami rządzą się tego typu miejsca. Co sprawia, że pracują
w mim ludzie najmniej kompetentni i odpowiedni na swoich stanowiskach. Patrząc
na to wszystko zaczynam się zastanawiać czy tylko ja widzę tą
nieodpowiedzialność. Im dłużej pracuje w tej instytucji tym bardziej jestem
przekonany że do niej nie pasuje.
Nie dla mnie praca w której nie ma szans na sprawiedliwość, bezstronność i przede
wszystkim rozwój zawodowy. Miejsce jałowe, sztuczne i pozbawione powszechnie
obowiązujących praw i porządku.

Z utęsknieniem czekam na swój urlop, do którego zostało mi
jeszcze trzy tygodnie.
Mam ochotę wypocząć i to nie tyle fizycznie co psychicznie. Totalny luz.
Odetchnąć od tej obłudy i zakłamanych, wrednych twarzy.

 

 

Pogodna za oknem barowa i nie zapowiadają już powrotu
upałów. Ni miej ni więcej oznacza to że idzie jesień a lato powoli ustępuje jej
miejsca. Czuć w powietrzu typowy zapach tej pory roku.
Zapach opadających liści z drzew przyprawia mnie często w dobry nastrój. Powiew
wiatru jesiennego otula mnie sprawiając mi ogromną przyjemność. Trudno mi
opisać co odczuwam i jakie wspomnienia przybywają… z daleko oddalonej wyspy ludzkiego
umysłu…

 

 

Zostaw komentarz :, , więcej...

Środowo :P

przez , 16.cze.2010, w Bez kategorii

Zastanawiam się często czy
życie naprawdę musi być takie wredne.

To straszne i zarazem przykre
stwierdzenie, poparte własnymi i nie tylko własnymi spostrzeżeniami.
Wiem teraz, że wszelkie plotki dotyczące Zakładu … w którym pracuje są
prawdziwe. Nie dziwi mnie fakt, że pracujący tam ludzie mają taką opinię – jest to szczera prawda. Naprawdę są to urzędnicy o mentalnościach i
głęboko zakorzenionych wadach pamiętające czasy głębokiego PRL-u. Osoby które
żywcem trzymają się pracy, bo w ich wieku innej nie znajdą, są nad wyraz wredne
i zarozumiałe, powiedziałbym nawet, że cechują się wrodzonym egocentryzmem a
nawet megalomanią,  potrafiące wyprowadzić
człowieka z nerwów w ciągu kilku sekund.


Zresztą taka postawa jest nie tylko domeną samych tych pracowników. Bo
kierownicy, naczelnicy wydziałów też zachowują się nie lepiej. Tu liczy sie
tylko kumplostwo, czyli kto z kim i gdzie się bawi ale też jakie się ma wspólne
interesy do zrobienia.

Człowiek który dostał pracę „z ulicy” nie ma większej szansy na jakiekolwiek
poparcie ze strony przełożonych- to smutne ale mocno prawdziwe- zawsze
wygrywają ulubieńcy i to pomimo tego, że są w ewidentnym błędzie, który bez większego wysiłku możana wyłapać.


Kadra PRL-oswka tylko patrzy jak donieść na kolegę czy koleżankę z pokoju do
przełożonego, a tylko po to aby dostać większą premię czy w ogóle mieć lepsze
(jak to się mówi)- wtyki.
Z reguły są to wyimaginowane brednie, które przy zdrowym rozsądku da się
zdemaskować.


Człowiek musi to znosić za marne grosiny, gdzie żyjąc sam nie
byłby wstanie nawet się utrzymać- może na opłaty by starczyło a sama cielesna
egzystencja skłaniałaby się do powolnej śmierci głodowej.


Przyglądając się tak z boku, myślę że wszystkich tych ludzi powinno się wywalić
na bruk. Mało tego powinny być zrobione skrupulatne kontrole co do jakości i
poprawności wykonywanych czynności służbowych i w konsekwencji osoby te powinny zostać pociągnięte do odpowiedzialności.


I pomyśleć że to budżetówka :(

Zostaw komentarz :, , , , więcej...

wiersz

przez , 10.maj.2010, w Bez kategorii

Autorstwo własne.

NIEMOC

Dlaczego człowiek
czuje się czasem … jakby był sam?,

Czyżby dlatego że
niema ściśle określonym „Życiowych Ram”?

Lecz cóż oznacza ta „Rama
Życiowa”?,

Skoro dookoła otacza
go niby ciągła cisza i zmowa.

Każdy dla każdego-
wilkiem stoi,

Patrząc na to
wszystko, serce aż boli.

Czy można tu mówić o
szczęściu czy przyszłości?,

Kiedy się nie czuje z
tego życia zbyt wiele radości.

Codzienność mętna
niczym brudny ściek – rynsztoku,

Każdy dzień równy
jest całemu roku.

Nie widzę żadnej
wielkiej poprawy,

Dla polepszenia
swojej życiowej sprawy.

Nie spełnione nigdy
tęsknoty, marzenia,

Nigdy nie ujrzą za
mego życia … wcielenia.

To smutna prawda, ale
gdy przyjdzie mi stać już nad grobem,

Będę się czuć okrutnym
prawie że nierobem.

Samemu ciężko
spełniać swoje życiowe cele,

Kiedy się niema w
życiu oparcia – zbyt wiele.

 

1 komentarz :, , , , , , , więcej...

Ach ten Maj

przez , 10.maj.2010, w Bez kategorii

Zacznę od
tego że początki maja zawsze są dla mnie ciężkie, przynajmniej od jakiegoś
dłuższego czasu. Pewnie niektórych nurtuje pytanie –dlaczego.

Otóż maj a w
dodatku drugi to dzień w którym oficjalnie kończę kolejne urodziny. Każdy kto nie
ma jedynki lub dwójki na początku cyfry, wie o czym mówię. Nie wiem kiedy ten
czas minął i przeraża mnie myśl że człowiek nie ma wpływu na mijające miesiące i
lata. A szkoda.

Czasem tak
sobie myślę, że moje zachowanie trochę nie pasuje do wieku, ale co zrobić kiedy
ja ciągle czuję się jakbym miał te (maksymalnie) 24 lata- pełen młodzieńczej werwy
i chęci do rozmaitych „zbytkow”. Mówiąc wprost to ja nie chce poważnieć, nie
chce się starzeć i koniec. Wiele bym dał za to aby ten czas zatrzymać, nie
martwić się kolejnymi zmarszczkami, które na tę stronę będą coraz liczniejsze.  No cóż … takie widać życie.

1 komentarz :, , więcej...

Wtorek

przez , 23.mar.2010, w Bez kategorii

Wczorajszy dzień, był raczej nijaki, choć ciśnienie zostało mi odpowiednio podniesione.
No cóż, widzę że bez zmiany pracy się nie obejdzie. Dlaczego ludzie nie potrafią przyznać się do błędu a już nie wspomnę o skromnym przepraszam.

Dziś wstałem rano, wziąłem wczoraj dzień urlopu na dziś, by iść do internisty, skończyło się zwolnieniem na 4 dni.
Cieszę się, bo człowiek trochę podczas kuracji odpocznie od widoków niektórych gęb.

Dobrze że przynajmniej wiosna już do nas zawitała :)

Zostaw komentarz :, , , , , , więcej...

16-03-2010

przez , 16.mar.2010, w Bez kategorii

Kolejny dzień, nędznej egzystencji w pracy. Wszyscy są dla siebie wilkiem.
Jak tu wytrzymać kolejne nadchodzące dni??
Może znajdę jakąś siłę, która mnie wesprze w trudnych momentach dnia.

Przychodzi mi na myśl taki wiersz.




„Niekochająca nie kochana, smutna w życiu zapomniana,
smutna w życiu niczyja, świat jej nie widzi nie sprzyja,
Świat jej nie widzi nie czuje, samotna w mroku popłakuje,
I ciągle gaśnie zasmucona, że nikt nie weźmie ją w ramiona.”

 


 

 

 

1 komentarz :, , , , , , więcej...

Szukasz czegoś?

Użyj poniższego formularza:

Nadal nie znalazłeś tego, czego szukasz? Zostaw komentarz w notce, lub skontaktuj się z nami a zajmiemy się tym.

Blogroll

Kilka bardzo polecanych stron...